گر چه چون كوه به دامانِِ افق بستر ماست

منت پاي بسي راهگذر بر سر ماست

دوري راه به نزديكي دل چاره شود

كرمي كن كه به در دوخته چشم تر ماست

آسمان سر زده از چشم كبود تو وليك

آنچه در او نكند جلوه گري،اختر ماست

گرچه شد چسمه صفت خانه ي ما سينه ي كوه

باز منظور بسي اهل نظر ،منظر ماست

همچو زنبق نشكفتيم در آغوش چمن

گل كوهيم كه از سنگ سيه بستر ماست

گلشن خاطر ما را چمن آرايي نيست

سادگي زينت ما، پاكدلي زيور ماست

گر سر انگشت تو ما را ننوازد گله نيست

گل خاريم و زيان، سود نوازشگر ماست

زان همه زخمه كه بر تار دل ما زده دوست

حاصل اين نغمه ي دردي است كه در دفتر ماست

                                                                             سيمين بهبهاني

و باز هم براي باري ديگر پشت درهاي بسته مانديم و البته مي دانستيم كه به داخل نخواهيم رفت!

آره ديروز براي بازي ايران و بوسني بار ديگر با دوستانمان در" آرمان سپيد" به ورزشگاه آزادي رفتيم تا بگوييم كه ما از حرف خودمان كوتاه نمي آييم... و حق زن نيمي از آزادي است...شايد بخنديد و بگيد كه واسه چه چيزهايي خودشونو به در و ديوار مي زنن ولي من از همون اشخاصي هستم كه حتا اگر يه زماني ورود زنان به استاديوم ها آزاد بشه براي ديدن بازي به استاديوم نخواهم رفت ولي اين حق تمام زنان و دختراني است كه آرزوي كوچكي همچون اين آزادي برايشان همچون غول بي شاخ و دمي شده است...من نمي خواهم دخترم همچون من آرزوي فرياد شادماني كشيدن در دلش بماند...دوست دارم همه ي ما زنان نيز بتوانيم فرياد بكشيم...سوت بزنيم...شاد باشيم و گاهي اوقات هم غمگين و گريان( که البته تقریبا به خاطر تمام حقهای نا حق شده امان غمگین و در پاره ای موارد گریان هستیم)شویم...

ديروز عده اي از همجنسانمان در نيروي انتظامي ما را  به سخره گرفتند و به شعارهاي ما خنديدند ...مي گفتند دست از اين كارها برداريد بزاريد ما هم بريم سر خونه زندگيمون!

خونه و زندگي؟!

آره اونها شايد فكر مي كنن كه زن مختص به خونه و زندگيه و نه حق شادي داره...نه حق تفريح و نه حتا شايد حق...!

نمي دونم...و باز هم مثل هميشه مي دونم و نمي دونم...ولي ما دست از تلاش بر نمي داريم...اين شعر رو هم در راه برگشت از استاديوم به نيت روز از كتاب خانم بهبهاني باز كردم و چقدر تصويرهاش شبيه ما زنان پشت در آزادي بود...!!

همين.