امسال دریغ از پارسال و...همین

شوق بود و حس رهایی و...همین

شادمانی بود و غرور...همین

قلم بود و اسارت...همین

خیابان بود و تفنگ...همین

خیابان بود و باتوم...همین

دانشگاه بود و شلاق...همین

شجاعت بود و جسارت بی حمایتی دریغ...همین

بلوغ اندیشه ها بود و پربار ی بود و...همین

او که آمده بود دوباره آمد...همین

ساعتها می گذشت و ما بی خیال روزها...همین

روزها می گذشت و ما بی خیال زمان...همین

امروز لب می گزیم که ای کاش به همین ها اکتفا نمی کردیم...نه زیر ساختی درست شد و نه رو ساختی!!! نه قانونی آن طور که باید و شاید برداشته و گذاشته شد و نه حقی اضافه تر به کسی داده شد...به همین راحتی به راحتی همین نوشتن ۸ سال گذشت و گذشت و گذشت و ما نیز گذشتیم...گذشتیم و گذشتیم و حالا گذشته ی نه چندان خوبمان مثل آرزویی شده است دست نیافتنی...افسوس..کاش بزرگتر بودم..کاش کسی دیگر بودم..کاش او می بودم!!!!

ما بازنده ایم؟! نمی دانم...اما می دانم که می مانیم...باید بمانیم با آگاهی از تمام فرصت سوزیهای گذشته و امید به آینده همه چیز را از نو بسازیم...

بسان رود که در نشیب دره سر به سنگ می زند

                                                    رونده باش

امید هیچ معجزی ز مرده نیست

                                                     زنده باش...

هر چه هستی باش اما باش...سالروز حماسه ی دوم خرداد  بر تمام آنانکه بودند و هزینه دادند و اکنون نیز از هیچ هزینه ای نمی هراسند و مانا هستند مبارک باد...به امید آزادی هر آنچه اکنون در حبس استبداد و خودکامگی است...به نام آزادی...