به خاطر تاخیرم واقعا معذرت...ولی چند روزیه که یه اتفاقاتی افتاده و یه مقدار ذهن منو به خودش مشغول کرده...تا حالا شده که چیزی براتون اتفاق بیفته که هیچ وقت بهش فکر نمی کردید یا حتا یک هزارم درصد هم احتمالشو نمی دادین؟!  آره اتفاقی که برای من افتاده از این دست اتفاقاته...دیگه زیاد واردش نمی شم...

نم دونم چرا ولی فکر می کنم دارم یه مقدار از اعتقاداتم دور می شم و هر چه سریعتر باید جلوی این فاجعه را بگیرم...چون به نظرم اعتقادات هر شخص مهمترین چیزهایی که یک انسان می تونه تو زندگیش داشته باشه و برای اونها زندگی کنه و مبارزه...قبلا هم داشت اتفاق می افتاد  ولی با هر زحمتی شده جلوشو گرفتم...

راستی دلم می خواد به همه بچه هایی که دارن می رن مدرسه با صدای بلند داد بزنم و بگم خوش بحالتون...امروز رفتم دبستانی که توش درس می خوندم...دوران ابتدایی و راهنمایی...و وقتی نوشته های خودم و دوستامو هنوز روی دیوار سیمتانی اون دیدم اونقدر دلم گرفت که می خواستم اندازه هزارتا بچه کلاس اولی گریه کنم...مثل دلتنگی یه کلاس اولی به خونه و مامانش...می دونم که دیگه فرصت مدرسه برام فراهم نمی شه...اما باز هم به همه مدرسه ای ها می گم: خوش به حالتون

از آسمان پله پله تا خاک سربی دویدم

ای سروهای مهاجر من باز هم بیدبیدم

ای کودکی من چگونه برگردم از نو به سویت؟

هر سو نظر کردم اما من نردبانی ندیدم

یک کودک خنده رو با یک کوله پشتی خجالت

در کوچه های قدیمی لی لی کنان می پریدم

هر خانه ویرانه ای هم تعبیر جن و پری داشت

یادم نرفته که یک شب تا هفت کوچه دویدم

تنبیه ناظم که "شیوا" با والدینت بیا تا...

دنباله ی جمله اش را با گریه هایم بریدم

آه ای دبستان خوبم یاد آور خاطراتم

باور کن آن روز ابری من نرگست را نچیدم...

ای کاش یک بار دیگر قلبم به حرکت در آید

تا از ته دل بخوانم من جامدادی خریدم...!

این هم یه شعر که تمام حس من در اونه...تو این حال و هوای پاییزی واقعا دلم نیومد که از مدرسه ننویسم...مدرسه و کودکی...راستی عید پاییز بر همه دوستدارانش مبارک باشه...سال نومبارک

ببخشید که باز هم شخصی شد...دفعه بعد فرق می کنه...قول می دم!!!!!!!!!!!!!!

یا حق