آدما یه جای دیگه ما فقط تخمه شکستیم
چشمامونو وا گذاشتیم در مغزامونو بستیم
قهرمان قصه خسته داد کشید با لب بسته
آدمی مرده تو قصه ما نگفتیم که ما هستیم

کپ نکنین اگه قرغ با یه پشه شکسته شه
اگه یه وقت میون فیلم پرده ی صحنه بسته شه
کپ نکنین اگه به دل یه نمره ی ردی بدن
جایزه ی شب و به یک ستاره ی بدی بدن...

آره ما عادت کردیم که کپ نکنیم...چون اینجا ایرانه و هر اتفاقی ممکنه رخ بده...مثلا می شه به سادگی دیدن کشته شدن یه پشه روی دیوار شاهد کشته شدن عده ای انسان باشیم اون هم به صورت فله ای!!! یا اینکه مثلا هر روز به راحتی آب خوردن ببینیم که یکی از دوستانمون یکی از همکارامون یکی از همفکرامون رو اومدن و با دست بسته از تو خونش برش داشتن و بردن به نمی دونیم کجا...

آره اینجا ایرانه و مسخره ترین چیزها توش بسیار مهمه و مهم ترین چیزها توش مسخره می شه!!!
آره مسخره می شه...انتخابات ریاست جمهوری توی ایران مسخره ترین چیزیه که وجود داره چرا؟!
چون هر ننه قمری راهش رو می گیره و می ره وزارت کشور تا ثبت نام کنه برای رییس جمهور شدن...این ایراد به مردم کشور ما وارد نیست چون اکثر مردم کشور ما محض دانستن که هیچ،محض رضای خدا هم که شده فقط برای یکبار هم که شده کتاب قانون اساسی کشور رو مطالعه نکردن و البته من چه توقعاتی دارما...اصلا مطالعه یعنی چه؟! 
ایراد به مسئولان ما وارده که جلوی این مسخره بازی ها رو نمی گیرن...
از پیرمرد ۷۶ ساله تا جوون ۱۹ ساله راه می افتن و می رن ثبت نام می کنن! این چه مفهومی جز بی ارزش بودن این مقوله نزد مسئولان کشور ما می تونه داشته باشه؟! و نداشتن شعور سیاسی و ...مردم
واقعا وقتی سیستم انتخاباتی کشورهای جهان اول رو با خودمون مقایسه می کنم به این نتیجه می رسم که... خب نمی تونم نتیجه رو به همه بگم!!!
فقط می دونم که الان چهارساله یه پشه اومده و ما به اندازه ی کافی کپ کردیم و آزار دیدیم 
دیگه نباید بذاریم که وز وزای آزار دهنده ی پشه بیش از این گوش هامون رو آزار بده و روحمون رو سوهان بکشه!

همین و این شروع دوباره پندار نیک عزیزم بعد از مدتهای طولانی...

پی نوشت۱:

        یکی نیست به من بگه چه طور می شه یه پشه ی انسان نمای وزوزو رو خفه کرد؟!