چه جشنی؟! برای باز نیامدن ها و تکرار نشدن ها و برای افسوسها جشن بگیریم!!! آره باید جشن گرفت...جشنی برای دوم خرداد...برای خاتمی...برای مردم...برای خودمان. هورا بکشیم و هوار بزنیم که دیدید...مردم دیدید چه بر سرتان آمد...چه شد...چه می خواستید و چه شد....

هورا هورا دوم خرداد آمده در سکوت...هیچ کس به یاد نداره... همه سرشون به کار خودشون گرمه ...سرشون به روسری و حق مسلم ما و بنزین و تورم و مرغ و گوشت و کرایه و تابستون و اوقات فراغت و هزار چیز دیگه گرمه...کی دوم خرداد رو یادشه؟!

چرا جشن بگیریم؟برای فرصت های سوخته؟! برای اینکه هیچ کس دیگه یهمون اعتماد نداره...برای اینکه مردم حالشون از هر چی اصطلاح حزبی و سیاسیه به هم می خوره؟! واسه چی واسه کی؟!

بس کنیم... وحدت ملی و اینها همه...است و برای این مردم بدبخت از اینجا رونده و از اونجا مونده یه پاپاسی هم ارزش نداره... تموم شده چرا نمی خوایم باور کنیم... وقتی در به اصطلاح بزرگ ترین احزاب ما هنوز مباحث خاله زنکی مبحث اصلی است پس باید بست ..... 

تا سکولاریسم بر جامعه ی ما حاکم نشه و تا زمانی که غم نان اگر بگذارد ورد زبان مردم ما باشد هیچ جشنی زیبا نخواهد بود و هیچ افتخاری نصیب هیچ کس نخواهد شد نه ما و نه..... خودتان بهتر می دانید!!!!

خیلی پراکنده نوشتم...می دونم...ولی وقت ندارم...همینی که هست!